Do podjęcia ostatecznej decyzji zostało mi już nie dużo czasu. Mętlik w mojej głowie wciąż narasta. Tak. Nie. Tak. Nie. Powinnam. Nie potrafię. Cholera! Dlaczego to musi być takie trudne? Jak mała dziewczynka leżę w łóżku i tulę się do poduszki wycierając co jakiś czas łzy. Nie płacze z bólu ani fizycznego, ani psychicznego. Właśnie. Dlaczego ja płaczę? Chyba przez bezradność. Kompletnie nie wiem co zrobić. Mam dwa wyjścia. Wyjście numer jeden jest okropne. Bardzo nie chcę go dopuścić do realnego świata, ale coraz bardziej mam wrażenie, że to będzie lepsze. Chyba przeprowadzka aż tak nie niszczy wszystkiego. Szansa na jakieś nowe znajomości, z których może narodzić się miłość lub przyjaźń... Wyjście numer dwa...budzi we mnie wiele emocji. Jak oni mogli wpaść na taki pomysł. Przepiszą firmę na mnie i co? I mam wyjść za właściciela innej, żeby je połączyć? Ok, czemu nie? A, no tak, zapomniałam. Ja go nie znam, nie kocham i nawet nie wiem kto to jest! No może przesadzam. Wszyscy wiedzą kim on jest, ale to nie zmienia faktu, że jest mi obcy. Ślub z obcym? Może to uratować rodzinny biznes. Rodzice tyle dla mnie poświęcili. Mama skończyła karierę modelki. Tata po pracy zamiast jak za starych czasów przestał wychodzić z braćmi tylko wracał do nas do domu, żeby spędzać wspólnie wieczory. Tyle razy przez moje zachowanie mieli problemy... Jestem im coś winna. W ten sposób im się odwdzięczę. Może nie będzie tak źle. Dziwi mnie dlaczego ta propozycja wypłynęła od kobiety, której nie znam. Kim ona była?
Zeszłam na dół. W połowie schodów zatrzymałam się, poprawiłam włosy, przetarłam dłońmi twarz. Chciałam mieć pewność, że nie widać w jak wielkiej rozsypce jestem. Słyszałam dźwięk telewizora dochodzący z salonu. Tam się skierowałam. Wyłączyłam urządzenie, które pochłonęło uwagę moich rodziców.
-Chcę wam coś powiedzieć-po tonie mojego głosu i minie chyba się domyślili o co chodzi, ale kontynuowałam-Mogąc wyjść za Christiana, będę dumna, że mogę pomóc naszej rodzinie.
-Nie musisz tego robić-powiedział tata. W jego oczach widziałam szczęście z mojej decyzji i smutek że musiałam ją podjąć.
-Ale zrobię. Może nie będzie tak źle. Mam do was jedno pytanie. Kim była ta szatynka, która to zaproponowała?-po tym pytaniu rodzice zamilkli na dłuższy moment.
-Jego matka.
Już nic więcej nie potrzebowałam. Skoro to będzie mój mąż to wypadałoby go poznać. Napisałam smsa do asystentki taty:
Umów mnie z Christianem
Stanęłam w pokoju przed szafą i zaczęłam myśleć. Dlaczego ja w ogóle chcę dobrze wyglądać? Nie muszę robić pierwszego dobrego wrażenia. Wszystko ustalone. Mogłabym nawet na to spotkanie pójść w dresach, zwykłym kucyku i bez makijażu. Umówmy się, że mam trochę poczucia estetyki i jednak wolę się ogarnąć. Wyjmując pierwszą, lepszą sukienkę poczułam wibracje w telefonie.
Za godzinę pod jego firmą.
Dojazd tam zajmie mi około 30 minut. Powinnam zdążyć. Poszłam do łazienki i stanęłam przed dużym lustrem. Zmieniłam spodenki i T-shirt na sukienkę przed kolano w odcieniu pudrowego różu. Delikatnie się umalowałam, nie chcąc by przez upał wszystko mi spłynęło. Rozpuściłam włosy. Nie wygląda to źle. Postanowiłam, że pozwolę im luźno leżeć na moich ramionach. Założyłam buty, chwyciłam za torebkę i wyszłam z domu. Wsiadłam do pierwszej lepszej taksówki i nie wiedząc kiedy byłam na miejscu. Podeszłam pod firmę i zastanawiałam się czy mam wejść do środka czy czekać w miejscu, w którym się znajdowałam. Zanim zdążyłam zdecydować usłyszałam za sobą kroki. Odwróciłam się i zobaczyłam go. Niewiele ode mnie wyższy chłopak, jasnobrązowe włosy i dość sympatyczny uśmiech. Sądziłam, że będzie w garniturze, ale miał na sobie czarne jeansy, biały T-shirt i marynarkę. Jakby nie było elegancko.
-Hej. Jestem Christian-chłopak wyciągnął rękę, którą uścisnęłam.
-Siemka, Lara-nie za bardzo wiedziałam co robić.
-Dziwię się, że zgodziłaś się na ten chory pomysł mojej matki-chyba chciał jakoś zacząć temat,
-Skoro to jest chore, to dlaczego bierzesz w tym udział?-Odpowiedziałam trochę oschle, ale czego on mógł się spodziewać.
-To warunek żebym dostał tą firmę na własność-było widać, że lekko się zmieszał.
-Oh-z moich ust wyrwał się dźwięk zdziwienia. Mogłabym przysiąc, że to był jego pomysł, który podsunął dalej. Jak widać nie tylko mnie postawiono przed murem i kazano wybrać.
-Słuchaj, wiem że nie możemy być normalną parą, ale spróbujmy, Postarajmy się poznać, polubić. Co ty na to, żebyśmy poszli do moich rodziców? Poznałabyś moją rodzinę, a potem możemy iść na spacer i spokojnie porozmawiać.
-Jasne, dlaczego nie?-Niepewnie wymusiłam uśmiech.
Nawet nie wiem kiedy znaleźliśmy się pod wielką willą. Christian wstukał kod do bramy, który przyznaje, że podpatrzyłam. Ale nie był trudny. 9876? Serio? Żadne zabezpieczenie, ale co ja się będę wypowiadać. Weszliśmy do środka budynku. Z korytarza przeszliśmy do wielkiego salonu. Było w nim bardzo jasno-pewnie przez okno na całą ścianę. W pomieszczeniu stały tylko ciemne meble, co dawało bardzo przyjemny dla oka kontrast. Z pewnych drzwi wyszła kobieta, którą doskonale pamiętam. Szatynka podeszła do mnie i się przywitała. Zaraz po niej przyszedł mężczyzna w zbliżonym do niej wieku i również serdecznie mnie przywitał.
-Zawołaj rodzeństwo. Też powinni poznać twoją przyszłą żonę-na ostatnie słowo dostałam dreszczy. Nigdy w życiu nie miałam chłopaka, a co mówić męża. To było dziwne, Za miesiąc ślub, a nawet zaręczeni nie jesteśmy.
-Po co ich wołać? Sami do nich pójdziemy-Chris objął mnie w talii i poprowadził szerokimi schodami na górę. Bez pukania weszliśmy do pierwszego pokoju po lewej. Przy biurku siedziała dziewczyna z 3 lata ode mnie młodsza, w słuchawkach na uszach. Oglądała jakieś zdjęcia. Christian odłączył jej słuchawki, a ona podskoczyła.
-Zawału mam dostać? Kiedyś ci się odwdzięczę! Zobaczysz, a wg siemka, jetem Jazmyn-powiedziała i wyciągnęła dłoń w moją stronę i zanim zdążyłam cokolwiek powiedzieć zaczęła mówić dalej-Ty jesteś pewnie Lara, moja przyszła bratowa-zaśmiała się.
-To jest moja młodsza siostra z jakimś urazem psychicznym. Jak miała trzy lata spadła z dywanu na podłogę i coś jej się poprzestawiało-powstrzymując śmiech wyszeptał chłopak. Rozejrzałam się po pokoju. Był dość duży z wielkim łóżku na środku. Przy oknie stało biurko, a obok było wyjście na balkon. Dostrzegłam jedne drzwi, a po chwili drugie. Pewnie łazienka i garderoba. Wszystko w kolorach różu i fioletu. Ma dziewczyna gust.
-Lecimy do tego normalniejszego, narka-rzucił chłopak i zanim się zorientowałam staliśmy w progu kolejnego pokoju. Nikogo w nim nie było. Chris puścił mnie i podszedł do drzwi jak się domyślam od łazienki i zaczął walić w nie pięścią. Po chwili wyszedł z nich chłopak w mokrych jeszcze włosach. Oniemiałam. On? Dlaczego ja wcześniej nie skojarzyłam. W co ja się wpakowałam...
One decision changed my life
sobota, 7 lutego 2015
Prolog
Otworzyłam oczy. Wokół mnie stali wszyscy zebrani w sali. Słyszałam ciche szepty między sobą. Czy to prawda? Czy to był tylko zły sen? Wzrokiem odszukałam najpierw mamę, potem ojca. Po ich minach wywnioskowałam że to wszystko było prawdą. Musimy się wyprowadzić. Firma rodziców zbankrutowała. Zawsze żyliśmy na wysokim poziome i nagle spadamy na dno. Nie to boli najbardziej. Najmocniejszym ciosem jest przeprowadzka i zaczęcie życia od nowa. Nie chcę kończyć wielu rozdziałów. Może i nie mam tu przyjaciół, ani chłopaka, ani kogokolwiek na kim mi jakoś szczególnie zależy, ale mam swoje ulubione miejsca, otoczenie, które znam już tak dobrze. Boję się zmian. Nigdy nie musiałam pracować. A teraz? To będzie dziwne. Zmiany...na gorsze czy na lepsze? Dlaczego jeden dzień może pozmieniać wszystko, wywrócić wszystko do góry nogami?
-Jest jeszcze jedno rozwiązanie, które pozwoli wam zostać. Wątpię, że się na to zgodzicie, a szczególnie ty Lara.
-Jestem gotowa na wszystko-odparłam bez wahania. Spodziewałam się wielu rzeczy, ale nie tego.
_________________________________
Także tego...jak coś źle to to wszystko przez przyjaciółkę! Ona mnie namówiła na to :P
-Jest jeszcze jedno rozwiązanie, które pozwoli wam zostać. Wątpię, że się na to zgodzicie, a szczególnie ty Lara.
-Jestem gotowa na wszystko-odparłam bez wahania. Spodziewałam się wielu rzeczy, ale nie tego.
_________________________________
Także tego...jak coś źle to to wszystko przez przyjaciółkę! Ona mnie namówiła na to :P
Subskrybuj:
Posty (Atom)